Vrouwendieren

Ik heb het idee dat menselijke vrouwen en andere vrouwelijke zoogdieren wat trekjes met elkaar gemeen hebben, of maak ik mij dan schuldig aan antropomorfisme (of nog erger, seksisme)? Als fervent dierenliefhebber en amazone is het me in elk geval al vaak opgevallen. Dezelfde anekdotische ervaringen doen mij vermoeden dat ook menselijke mannen en andere mannelijke zoogdieren het één en ander gemeen hebben.

Wij vrouwtjesdieren hebben een hormonale cyclus en dat kan zorgen voor de nodige mood swings. Onder paardeneigenaren is het bijvoorbeeld een bron van liefdevol vermaak om het gedrag van mannelijke paarden met dat van merries te vergelijken. De gecastreerde mannen, de ruinen, zijn het meest gelijkmatig van temperament. Als ze hun natje, droogje en hun portie aandacht maar krijgen dan maken ze zich verder om weinig druk behalve misschien om hun plek in de hippische pikorde. Hengsten hebben daarnaast nog behoefte aan booty calls met zoveel mogelijk dames en, al is het maar voor de bühne, de baas spelen, maar dat was het dan wel. Overzichtelijk, toch?

Merries worden vaak ervaren als humeurig. Dat ligt voor een groot deel aan hormonen, maar ik denk dat ze ook bewerkelijker zijn vanwege hun aangeboren instincten. Ze zijn voorgeprogrammeerd om de sociale orde te handhaven (goh), in dat kader te weten wat iedereen uitvoert, voelt en vindt (hmmm), voor veulens te zorgen (duh) en alert te zijn op ieders veiligheid (yep). Daarnaast zijn ze ook in een voortdurende concurrentiestrijd verwikkeld met andere vrouwen waarbij ze hun aandacht niet kunnen laten verslappen (aha). Ze laten zich dus niet snel vertellen wat ze moeten doen en dat is ook merkbaar in de samenwerking met mensen. Bij de training van paarden is een gevleugeld gezegde wel “een ruin/hengst kun je zeggen wat hij moet doen, aan een merrie moet je het netjes vragen”.

Nou deel ik mijn huis al sinds mijn jeugd met katten. Op dit moment met 3 heerlijke katers maar in het verleden ook met poezen. Van poezen kan over het algemeen gesteld worden dat ze wat meer op zichzelf zijn en wat afwachtender, wat niet betekent dat ze niet van knuffelen houden! Maar katers zijn vaak spraakzamer (ze mauwen de oren van je hoofd) en speelser. Onlangs zag ik, samen met de katten trouwens, een aflevering van de natuurserie One Planet van de BBC, met de onvolprezen Sir David Attenborough als verteller. Een bijzonder grappig, want herkenbaar, clipje gaat over de paringsdans van de manakin, een klein tropisch vogeltje, dat zich geweldig uitslooft om een vrouwtje te scoren.

Man slooft zich uit voor kritische vrouw

Zouden deze globale observaties verband houden met het biologische feit dat vrouwendieren de kinderen krijgen en daardoor minder geneigd zijn tot flauwekul? Daar moet immers tijd voor overblijven, naast overleven en het grootbrengen van je kroost. Hoewel showing off voor mannetjesdieren ook bepaald geen trivialiteit is; ze lijken voorgeprogrammeerd te zijn tot uitsloverij om de kieskeurige dames ertoe te bewegen met hen te paren en om andere mannen te imponeren. Hun strapatsen kosten ze ook nog eens vaak de kop omdat ze daardoor opvallen en een doelwit vormen voor roofdieren en rivalen.

Een moederpoes heeft het helemaal gehad…

Het is in elk geval vermakelijk om gedragingen te herkennen bij de dieren waarmee we ons leven delen. Ik voel mij verbonden met al die andere wezens die ook maar wat aanrommelen in de marge van Het Bestaan, een geruststellend gevoel.

Een gedachte over “Vrouwendieren

Laat een reactie achter op floortjesartlife Reactie annuleren

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s