Oud en afgedaan?

Ik heb de laatste tijd het gevoel dat ik door de buitenwereld wordt gezien als de oma op de foto. Hoe dat komt? Ik ben weer aan het solliciteren nu ik uit de kleine kinderen ben en na ruim 15 jaar ZZP-er te zijn geweest. Waar ik vroeger meestal al werd uitgenodigd zodra de sollicitatie de deur uit was, scroll ik nu door geschikte functies waar niet erg subtiel duidelijk wordt gemaakt dat je als 30-plusser vooral niet moet reageren. What has changed?

Nou ja, ik ben natuurlijk veranderd. Ik ben inmiddels 42 jaar en heb een gezin met twee kinderen, lichtjaren verwijderd van de hippe en flitsende jongens en meisjes die mijn branche bevolken. Ik vind mezelf best wel hip en flitsend, maar dat is meteen het probleem van oude mensen, die denken dat langer van zichzelf dan gerechtvaardigd is.

Het besef dat ik niet meer zo fruitig ben én dat de wereld niet meer aan mijn voeten ligt zoals toen ik 20 was, is de laatste jaren in aan het dalen. Dat begint met kleine dingen: de dokter die je bezoekt is ineens jonger dan jijzelf (waardoor je twijfelt aan zijn of haar kennis), twintigers zeggen mevrouw en u, je wordt nauwelijks meer lastig gevallen door enge kerels op straat (fijn natuurlijk, maar ook opvallend) en je ziet foto’s van jezelf van 15 jaar geleden en je denkt, “Mijn Gód wat zag ik er toen goed uit!”. Ook het onontkoombare feit dat ik door het in huis hebben van een puber, dezelfde dingen zeg als mijn ouders vroeger, zorgen ervoor dat ik me soms een fossiel voel.

Vriendinnen worstelen gelukkig met dezelfde first world problems dus kunnen we samen uithuilen met een glas Sauvignon in onze gerimpelde knuistjes.

De beruchte midlifecrisis bij mannen is vaak beschreven met symptomen als het kopen van een sportauto en het inruilen van moeder de vrouw voor een jonger exemplaar, gelukkig komt ook een minder ernstig verloop vaak voor waarbij de man slechts marathons gaat lopen, de Mont Ventoux op fietst of gaat windsurfen.

Heb ik een midlifecrisis? Ik weet het niet. Het is misschien eerder een weer-serieus-aan-het-werk-willen-na-kleine-kinderen-crisis. Veel vrouwen zullen zich wel herkennen in mijn verhaal. Zeker als je net als ik qua baan geen zware of leidinggevende functie zoekt, waarvoor ouder zijn vaak wel een pluspunt is, zul je de concurrentie aan moeten gaan met jongere en dus vaak ook goedkopere sollicitanten. Het is niet anders!

Vriendinnen worstelen gelukkig met dezelfde first world problems dus kunnen we samen uithuilen met een glas Sauvignon in onze gerimpelde knuistjes. Waarna we ons weer vrolijk storten in onze banen (of sollicitaties), relaties, verantwoordelijkheden en liefhebberijen in de overtuiging dat we nog steeds de meisjes zijn die we waren, maar mét ervaring en wijsheid (en rimpels).

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s