Gezond recalcitrant opgevoed met de VPRO

Gisteren las ik een stuk in de krant waarin oud werk werd besproken van film- en tv-maker Arjan Ederveen (30 minuten en Theo & Thea) en werd ik teruggebracht naar de zondagochtenden van mijn jeugd. Samen met mijn broer op de bank, kijkend naar Villa Achterwerk van de VPRO. De absurdistische en anarchistische filmpjes die we daar kregen voorgeschoteld hebben ons gevormd. Je leerde ervan dwarsliggen, van de norm afwijken, kritisch te kijken en ondertussen hebben mijn broer en ik vooral onbedaarlijk gelachen.

Ik zou de generaties na mij dit ook gegund hebben, maar helaas is er nog maar weinig ruimte bij de publieke omroep voor dit soort baanbrekende televisie voor kinderen. Met programma’s als Toren C zet de VPRO haar dwarse traditie voort, maar voor kinderen is er al jaren niets wat erop lijkt. De sketches van Rembo & Rembo, de twee kale, lichtelijk verontrustende mannen, staan nog op mijn netvlies. Wie herinnert zich niet De Drol, of de Familie Mag Dat?

Maar ook filmpjes als Badman en Robijn, waarin Badman’s superheldenpakje o.a. bestond uit een babybadje om zijn middel. Zij gingen in een kale Vinexwijk op zoek naar de Joker die zich gniffelend verstopte achter een kamerplant die op straat stond en overal bomdrollen achterliet.

Theo & Thea

Van Theo & Thea leerden we over belangrijke onderwerpen als ongewenste intimiteiten, pijn, (homo)seksualiteit, hygiëne en verliefdheid. Niets was taboe en we zogen het allemaal geamuseerd in ons op.

Onze ouders stimuleerden het dat we naar de VPRO keken, het werd ontmoedigd als we interesse toonden in de kinderprogramma’s van de commerciëlen. Dat vonden ze maar platte, commerciële meuk. We hadden ook genoeg vriendjes of klasgenootjes die niet naar Villa Achterwerk MOCHTEN kijken van hun ouders. Die vonden dat veel te bizar en gezagsondermijnend.

Onze ouders stimuleerden het dat we naar de VPRO keken, het werd ontmoedigd als we interesse toonden in de kinderprogramma’s van de commerciëlen. Dat vonden ze maar platte, commerciële meuk.

Ze gingen bij het samenstellen van het programma ook echt wel eens een grens over, dat krijg je als je baanbrekend bezig bent. Ik kan me goed herinneren wel eens een progressieve Zweedse kinderfilm te hebben gezien die zo expliciet seksualiteit tussen kinderen toonde, dat ik er als kind heel ongemakkelijk van werd.

Maar al met al vind ik het een groot verlies dat dit soort televisie voor kinderen niet meer bestaat. Dat tegendraadse, experimentele en creatieve (met heel weinig middelen!) geluid van de VPRO was voor ons kinderen bevrijdend en opvoedkundig heel waardevol. Hieronder voeg ik nog wat filmpjes toe, geniet!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s